مدل‌سازی رابطه بین کیفیت آموزش طراحی پارچه و بهره‌وری نیروی انسانی در صنعت پوشاک - اسماعیلی, آذر (یادگیری هوشمند و تحول مدیریت)
هدف این پژوهش مدل‌سازی و تبیین رابطه بین کیفیت آموزش طراحی پارچه و بهره‌وری نیروی انسانی در صنعت پوشاک شهر تهران است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–تحلیلی با رویکرد کمی انجام شد. جامعه آماری شامل کارکنان شاغل در واحدهای طراحی، تولید و فنی کارخانه‌های پوشاک شهر تهران بود که ۳۸۴ نفر با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه کیفیت آموزش طراحی پارچه و پرسشنامه بهره‌وری نیروی انسانی گردآوری گردید. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی، تحلیل عاملی تأییدی، آزمون همبستگی پیرسون و مدل‌سازی معادلات ساختاری با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS 26 و AMOS 24 استفاده شد. نتایج تحلیل معادلات ساختاری نشان داد کیفیت آموزش طراحی پارچه تأثیر مستقیم، مثبت و معناداری بر بهره‌وری نیروی انسانی دارد (β=0.69, p<0.001). این متغیر توانست ۴۸ درصد از واریانس بهره‌وری نیروی انسانی را تبیین کند. شاخص‌های برازش مدل نیز کفایت بسیار مطلوب مدل را تأیید کردند (χ²/df=2.41، CFI=0.94، TLI=0.93، GFI=0.92، RMSEA=0.046). یافته‌ها نشان می‌دهد ارتقای کیفیت آموزش طراحی پارچه یکی از مؤثرترین راهبردهای افزایش بهره‌وری نیروی انسانی و ارتقای رقابت‌پذیری صنعت پوشاک است و می‌تواند نقش کلیدی در توسعه پایدار این صنعت ایفا نماید.